Bak yine yalnızım kendimle baş başa bir gece…beynimde beni yiyip bitiren düşünceler kaçıyorum çaresizce ama nafile nereye kaçabilirim ki?kaçsam sonu gelir mi acaba sorunların beynimi kemiren düşüncelerden sıyrılabilir miyim savaşsammı diyorum kazanabilir miyim acaba hayat mücadelesini hayatın pençesi soğuk ensemde duruyor kaçsamda savaşsamda olmuyor oyun oynuyor her savaşmamda sanki benden kaçış yok diyor.

Ben direndikçe o vurdukça vuruyor her seferinde pes ediyorum ama o bıkmıyor beni örse lemekten hala ensemde hissediyorum sessiz pencesini boğazım düğümleniyor nefes alamıyorum ve evet yine aynı sahne ben ağlıyorum.bir umutsuzluk kaplıyor yüreğimi ve bir gece daha böyle keşmekeşlerle bitiyor yeni bir güne yeni umutlarla başlamak istiyorum ama yeniden aynı savaşlar pes edip edip direnişler hiç bitmiyor ki sonu gelmiyor ki …

Sonu gelmeyen savaşlar, sonu gelmeyen ihanetler,sonu gelmeyen öfkeler,sonu gelmeyen sevgisizlik daha nereye kadar dayanırım dedirtiyor insana …sol yanım sürekli kamçı yemekten nasır tutmak üzere bunlar son çırpınışlarım az sonra gecenin kör karanlığında
İmdattt sesleri yankılanmak üzere …karanlığı yaracak bu haykırışlar ..bunlar benim son çırpınışlarım geceye inat yalnızlığa inat sevgisizliklere inat direnmeye çalışıyorum,başarmak istiyorum hayat mücadelesini kazanmak istiyorum.

ÇÜNKÜ BU HAYAT BENİMMMMMMMMMM