hasretle ıslanan gölgem bile sevgidir benim

Hayatım anlam kazandı gelişinle birlikte artık solgun yüzüm gülmeye başladı.sevginle yüreğinle gönül coğrafyamın tamamını kapladın.yokluğunla bedenimi zehirli sarmaşıklar sarmıştı gönlüm hep hazan yaşardı.nasıl ki siyah karın yağması imkansızdır,yüreğimin bir daha bahar yaşaması da imkansızdı sen gittiğin de hayat o kadar anlamsızlaşmıştı ki ölüme hazırlık modundan kurtulamıyordum bir türlü…senin gelme ihtimallerin hiç bitmiyordu beynimde…o kadar sevgiye muhtaçtım ki sevda denizinde boğulmak istiyordum.yüreğim sevgiye aç yüreğim sevilmeye muhtaçtı. Artık gözlerim sessizce aşkın ummanına süzülsün istiyorum.gözlerim hep seni görmek istiyor her dakika her saniye … ey sevgili yar gözlerimin arzusu sensin.bundan sonra hayatımda boş çırpınışlar olmamalı,yalvarışlarımı, isyanlarımı ,umutsuzluklarımı,hüzünlerimi azgın dalgalara bıraktım.sensiz kaldığım gecelerde yakamozların rehberliğinde yüreğimi bilinmezlere yolluyordum.elbet birgün senin gönül kıyılarına savrulur yorgun düşlerim diye kendimi durmadan avutuyordum.sana kavuşmak yıldızlara ulaşmaktan daha güçtü.ama ben en zor günlerimde hayattan hiç umudum olmadığı zaman bile ayakta kalmasını hayata sıkı sıkı sarılmasını bildim ..bir kuşun kanadına yükledim gecenin mavisini ,yalnız gecelerin karanlıkla tek yürek olduğu anlarda “seni sevdiğimi” fısıldamasını istedim ben ondan…hasretle ıslanan gölgem bile sevgidir benim.Artık yüreğim kan ağlamıyor kalbim daha bir güzel çarpıyor,odamın duvarları buz gibi değil hayat sanki sımsıcak ellerini uzatıyor.yüreğim kış yerine bahar yaşıyor.bir güneş gibi doğdun dünyama yeniden seni seviyorum aşkım…