Bu benmiyim?

Hayatta hiç umutsuzluğa kapıldınız mı? Yok oluyorum,ölüyorum deyip sızlandınız mı?

Yorgun hissediyorum kendimi bu hayatta , her şeyi düşünmekten geceleri kabuslarla uyanıyorum uykudan .silah dayayıp öldürdüğüm oluyor kendimi rüyalarımda…
Bana öyle bakmayın hayat dolu ben saçmaladığımı biliyorum …ama neden engel olamıyorum bu saçmalıklara …neden sürekli bir karamsarlık bunu bende bilmiyorum..
Eriyip gidiyorum bu karamsarlık yüzünden .neden bırakmıyor yapıştı yakama
çıkmıyor.neden birazcık olsun nefes almama izin vermiyor.yüzümde oluşan tebessümler bile bana riyakar geliyor …yüzüm gülüyor ama içimde kopan fırtınalar neyin nesi…yüreğim sanki yağmurun yağdığı dalgaların acımasızca çarptığı virane ettiği ,geriye dönerken köpüklerinin bıraktığı enkazdan ibaret…
Dayanıyorum ,sabrediyorum ama nereye kadar …yalnızlık diyarında yalnız hissediyorum kendimi…ışığımı kapatan karanlıkları dağıtacak nefesim yok şimdi…çaresiz hissediyorum kendimi…umutsuz ve de mutsuz…

Kızıyorum aslında kendime,cesaretli ol diyorum kır artık bu umutsuzluk zincirini …pes etme …kazanacaksın bu savaşı diyerek umutlandırıyorum yüreğimi…bu saçmalıklara karamsarlıklara bir son ver…uyan bu gaflet uykusundan silkelen kendine gel …hayatının en güzel çağında yenik düşme hayata …kızıyorum cidden kendime…bu kadar kolay olmamalı pes etmek , kafa tutmalıyım hayata, beni yıkan her şeye meydan okumalıyım.
İzin vermemeliyim biraz asi olmalıyım direnmeliyim.
Mutluluk beni bulmuyorsa ben aramalıyım ben bulmalıyım onu …her şeye rağmen dimdik ayakta durmalıyım..
Pes etmiyorum hayat sana meydan okuyorum.beni hırpalamaya devam etsen bile yıkılmayacağım dimdik ayakta durmaya çalışacağım..en azından savaşacağım .