Gitme

Dayanamıyorum artık ey yar!
“Ayrılık özlem hasret” kelimelerini duyduğum da bedenim ürperiyor yüreğim acıyor.Korkuyorum ben bu yalnızlıktan .Dön bir bak bizimle birlikte aşkımızı yaşayan meleklerin bile kanatları kırık …
Seninle dört mevsimi yaşamıştı bu kalp her mevsimde ayrı bir tad yaşamıştı aşkımız.. izin vermemiştik karabulutların aşkımızın ışığını kapatmasına ne yıldırımlar düşmüştü yüreğimizin tam orta yerine ama ayakta kalmasını bilmiştik aşkımızla birbirimize duyduğumuz sevgiyle…
Şimdi ne değişti ki hayatımız da neden ortalık kızılca kıyamet?dinmek bilmeyen bu fırtına ne ?neden yüzüm gülümsemeler yerine gözyaşlarının uğrak yeri oldu?
Bu insanı sağır edecek sessizlikte ne?yoksa yeni bir fırtınanın habercisi mi ?
İnanmıyorum fırtına öncesi sessizlik mi bu….daha ne kadar göğüs gereceğiz bu fırtınalara bu acımasız hayata, bak direniyorum yinede tutunuyorum bitmeyecek sandığım sevdama…
Bil ki sevgili yar sen yoksan;
Güneş bir daha doğmayacak
Sen yoksan ;adımlar uzaklaşır benden virane bir şehir olurum
Sen yoksan;cezası kesilmiş bir mahkum olurum
Ah dilim!anlatamaz bir türlü sana olan duygularımı. dökemiyorum ak kağıtlara yüreğimdeki sana olan sevgimi.şunu bilmeni istiyorum ben ölsemde unutamayacağım tek kişi SENSİN…
SENİ SEVİYORUM YAR…