Elimden tut yoksa düşeceğim

bu nasıl bir şey neden konuşmalar bu kadar kırıcı bu kadar yaralayıcı anlamıyorum bir türlü ...neden sessiz kalmayı tercih ediyorum her şartta, kırılmamak adına.Bilmiyorum ki bu korkaklık mı …
Yordu artık beni yetti artık .sendende bendende birçok şey aldı götürdü.yordu artık bizi bu sevda..kendimi mağlup kör saçma ve aç hissediyorum anlıyormusun ..hayatım boyunca hayatımın bu kadar anlamsızlaştığını hatırlamıyorum hiç!
Anlamadığım tek şey neden vazgeçemiyordum senden neden hala kopamıyordum.yakamıyordum birden köprüleri gemileri!herşeyi darmadağın edip çekip gitmeyi neden beceremiyordum?arkama bakmaktan mı korkuyordum acaba…


Şimdi düşünüyorum da ne acıdır yola koyulmuşken birinin sana gitme kal demesini beklemek.arkana dönüp dönüp bakıp bir çift gözün sana bir şey anlatmasını beklemek ne kötüdür.ne yıkıcıdır gittiğinin bile farkına varılmamak .
Bir yerde bir söz okumuştum ne kadar doğru şimdi anlıyorum” Olumsuz bir şeye iyi bakabilirsin. Olumsuz iki şeye de iyi bakabilirsin. Üçüne de bakabilirsin ama hepsi olumsuzsa, olumlu olma ihtimali ne kadar yüksek olabilir ki?
Artık birileri için bir şeyler yapmanın limitini doldurdum,sınırın en sonuna geldim anlıyormusun…gitmek istediğim yollar bile kabul etmiyor artık beni…gelgitler yaşıyorum beynimde birisi tutsun istiyorum elimden” dur” desin” yanındayım korkma” desin istiyorum.”her şey yoluna girecek üzülme “desin istiyorum.
Anlamıyorum neden bu kadar yalnızlaştım neden bu kadar kendimi amaçsız bir insan olarak görüyorum.neden her şey her yer bu kadar manasız bu kadar yabancı…neden sevdiklerim bu kadar uzak geliyor …Halbuki istediğim zaman hepsine ulaşabileceğim ulaşmak için zorluk çekmeyeceğim kadar yanımdayken…
Birçok kez savaşmıştım hayatımda her şeyle neden şimdi birinin tutup kaldırmasını bekliyorum …yapıştığım yerden kalkamıyorum.daha önceleri hiç bu kadar zorlanmamıştım..evet şimdi durmuş bekliyorum elimden tutup beni kaldıracak birini …sıcacık bir el ….